Bir Çocuğun Çocukluğunu Kim Geri Verecek?

Bazı çocuklar büyümeyi değil, yeniden çocuk olabilmeyi
bekler…

Bir çocuğun saçları döküldüğünde yalnızca saçları mı eksilir
hayattan?

Bir düşünün…

Sabah aynanın karşısında saçlarını tarayan, annesine hangi
elbiseyi giyeceğini soran, okulda arkadaşlarıyla koşup oynayan bir çocuk…

Bir gün kendisini hastane odasında, kolunda serumla,
tedavisinin bitmesini beklerken buluyor. Yaşıtları teneffüs zilini beklerken o,
bir sonraki güzel haberi bekliyor.

Biz çocukluğu ne çok yanlış tarif ediyoruz bazen. Oysa
çocukluk; hiçbir şeyden korkmadan uyanmak, kirlenmekten çekinmeden koşmak,
düşüp dizini kanatmak ve beş dakika sonra yeniden oyuna dönmektir.

Lösemiyle mücadele eden bir çocuğun elinden bazen bütün bu
sıradanlıklar alınır. Ama onun içindeki çocuk hiçbir yere gitmez. Hâlâ oyuncak
ister, arkadaşlarını özler, doğum gününde mum üflemek ister.

Belki de en büyük yanılgımız, hastalığı gördüğümüzde çocuğu
unutmak.

Bir de anneleri var…

Çocuğunun başucunda saatlerce bekleyen, kendi korkularını
içine gömüp evladına gülümseyen anneler… Çocuğu "Anne, iyileşecek
miyim?" diye sorduğunda gözlerindeki fırtınayı saklamaya çalışan anneler…

Bir annenin evladına umut verirken kendi umudunu nereden
topladığını hiç düşündünüz mü?

Ve biz…

Sağlıklı olmayı çoğu zaman fark etmiyoruz. Çocuklarımızın
bitmeyen sorularından yoruluyor, küçük meseleleri büyütüyor, yarına
ertelediğimiz sevgilerle yaşıyoruz.

Oysa bazı annelerin bütün dünyası, evladının yeniden
koşabildiği bir güne sığabiliyor.

Lösemi bulaşıcı değildir. Bu çocuklardan uzaklaşmak değil,
onlara hayatın içinde yer açmak gerekir. Bakışlarımızı kaçırmak yerine
yanlarında durmalı, onları hastalıklarından ibaret görmemeliyiz.

Kök hücre bağışçılığı hakkında bilgi edinmek, uygun
koşullarda gönüllü bağışçı adayı olmak da bir insanın hayatına umut
taşıyabilir.

Belki hiç tanımadığımız bir çocuğun yarınına vesile
olabiliriz. Şimdi kendimize soralım:

Bir çocuğun yeniden okul bahçesinde koşabilmesi için ne
yapabiliriz?

Bir annenin geceleri korkmadan uyuyabilmesi için nasıl bir
iyiliğe ortak olabiliriz?

Belki dünyayı değiştiremeyiz ama bir insanın dünyasında
kocaman bir fark yaratabiliriz. Ben bir çocuğun saçlarının yeniden uzamasından
daha fazlasını diliyorum.

Arkadaşlarıyla koştuğu, hayallerini özgürce kurduğu, hastane
koridorlarını değil okul yollarını ezberlediği günleri diliyorum.

Çünkü hiçbir çocuk, çocukluğunu iyileşeceği günü bekleyerek
geçirmek zorunda kalmasın.

Ve ne olur, bir çocuğun hayatla arasına hastalığından başka
bir mesafe daha koymayalım:

Bizim duyarsızlığımızı…