Ders Çalışma Alışkanlığı Nasıl Oluşur?

Bugün en çok duyduğumuz cümlelerden biri şu: “Hocam, çocuğum dersin başına oturmuyor…”

Aslında sorun çoğu zaman çocuğun ders çalışmaması değil, ders çalışma alışkanlığının hiç kazandırılmamış olmasıdır.

Alışkanlık, bir anda oluşmaz. Zaman ister, sabır ister, en önemlisi doğru yönlendirme ister. Bir çocuğa “ders çalış” demekle alışkanlık kazandırılmaz. Çünkü çocuk neyi, nasıl ve ne kadar çalışacağını bilmez. Belirsizlik ise ertelemenin en büyük sebebidir.

Ders çalışma alışkanlığı, küçük ama düzenli adımlarla başlar. Her gün aynı saatte masaya oturmak, kısa sürelerle başlamak ve zamanla bu süreyi artırmak…

İşte bu basit görünen adımlar, aslında büyük bir dönüşümün temelidir.

Burada en kritik nokta şudur:

Çocuk motivasyonla değil, rutinle ilerler.

Motivasyon gelip geçicidir. Bir gün vardır, bir gün yoktur. Ama alışkanlık, motivasyon olmasa bile sizi masaya oturtur. Bu yüzden hedefimiz çocuklara “isteyince çalışmayı” değil, “her durumda çalışmayı” öğretmek olmalıdır.

Bir diğer önemli konu ise ortamdır. Dikkat dağıtan unsurlarla dolu bir odada, sürekli telefon bildirimlerinin geldiği bir ortamda bir çocuğun odaklanmasını beklemek gerçekçi değildir. Ders çalışma ortamı sade, düzenli ve mümkün olduğunca dikkat dağıtıcılardan arındırılmış olmalıdır.

Ailelerin yaptığı en büyük hatalardan biri de sürekli baskı kurmaktır . “Ders çalış!”, “Test çözdün mü?”, “Bak arkadaşın kaç soru çözdü…” gibi cümleler çocukta motivasyon oluşturmaz, aksine kaygıyı artırır ve dersten uzaklaştırır. Çocuk kendini yetersiz hissettikçe, ders çalışmaktan daha çok kaçar.

Oysa yapılması gereken şey çok daha basittir: Süreci desteklemek. Çocuğun çabasını görmek, küçük ilerlemeleri fark etmek ve onu yargılamadan yanında olmak…

Unutulmamalıdır ki her çocuk aynı hızda öğrenmez, aynı şekilde ilerlemez. Önemli olan kıyaslamak değil, gelişimi takip etmektir.

Bir eğitim koçu olarak şunu net bir şekilde söyleyebilirim:

Ders çalışma alışkanlığı, disiplinli bir sevgiyle oluşur.

Sevgi olmadan disiplin baskıya dönüşür. Disiplin olmadan sevgi ise başıboşluğa…

Bu ikisinin dengesi kurulduğunda, çocuk sadece ders çalışmayı değil, sorumluluk almayı da öğrenir.

Ve günün sonunda şunu görürüz:

Ders çalışmayı öğrenen bir çocuk, aslında hayatını yönetmeyi öğrenmiştir.

Betül Mülayim Taşkıran