Yaşanmışlığın verdiği ağırlık var omuzlarda,
Aman heder olmasın tutun hayalleri kollarınızla,
Üzülürken vurmuyor mu gözlerine dalga,
Zira yaşıyorken tutunmalı insan bir dala…
Ezelden gelen bir hayalin nihâyet huzuru var üstümde,
Güzin bir ömre bedeldir zira olacaksan eğer divâne,
Semadan kayıyor bakmaya doyamadığım sitare,
Hayalim hep benimle kalsın; söyleyin yıldıza, kulak versin dileğime…
Karanlık; bir seçim işi değildir, ışıktan mahrum bırakılmaktır. Aklınızın ve ruhunuzun karanlığa gömülmesi; bir insanın, çıkmaz bir sokağın tam ortasında çıkacak bir yol araması gibidir.
Ne tarafa giderseniz gidin, imkansızlığın korkusunu iliklerinize kadar hissettiniz bir kere. Muhtemelen önünüze bir yol çıkmayacak.
Vicdanınız; kendinize karşı gösterdiğiniz ihanetin bedelini fısıldarken size, karanlığın esaretini çok da ciddiye almıyor. Bu esarette onun da payı var çünkü…
Üşüyorsunuz ve belki de donarak ölmek üzeresiniz. Bunu fark edemeyecek kadar fazla zaman
geçirmişsiniz dışarda.
Yanağınızdan yüreğinize akan bir damlaya dahi tahammülünüz kalmamış. Size göre; güçlü durmak zorunda olduğunuzu gösteren kanunların ihlali, bu yolları geçerken verildiği için sabrınızın bir sınırı var artık. Bu sınırın; duygularınızı bile himaye altına alması an meselesi…
Tüylerinizi diken diken eden, durgunluğunuzun derinliğinde yatan, aklınızın tutarsız sesini duyuyorsunuz. Acı veren lakin bunu farkındalık için yapan bir ses…
Sonuçta aklınız da yüreğinizin en ince ayrıntısına kadar işlemiş olan soğukluğun esiri. Bu noktada sadece onu suçlamak; satranç turnuvasında rakibin siyah olmasını istemek kadar saçmadır.
Karanlık siyahın gölgesidir. Lakin her gölge için az da olsa ışığa ihtiyaç vardır. O ışığın ne zaman, nerede karşınıza çıkacağını bilmediğiniz için yolun sonunu getirmek zorundasınızdır.
Işığı görmeden pes etmek, yolda olanlara yakışır bir hareket değildir zira bu yolun uzunluğu kişinin gücüne bağlı şekillenmiştir. Bilinmeyenlerin ardından öngörü sergilemek ise sizi umudun katili yapacaktır, bu rolün ağırlığı; pes etmekten çok daha kötü bir vaziyete tâbii tutacaktır yolda olanlara…
Şimdi biz senaryonun güzel yazılmış kısmını anlatalım. Ne de olsa hepimiz bu tarafa hasretiz.
Tam yürürken bu zorunlu yolda, gözünüzü büyük bir ışık huzmesi kaplıyor. Aydınlık, saf ve bir o kadar da parlak bir huzmenin radarına takılmış bir vaziyette anlamaya çalışıyorsunuz olup biteni.
Bu aydınlık, gökyüzünü kendine yuva ediniyor ve birden tüm yollarınız karanlığın esaretinden kurtuluyor. Bu sürece alışık olmadığınız için olduğunuz yerde sabit bir biçimde bekliyorsunuz ama ilk kez huzurun tüm vücudunuza yayıldığını hissediyorsunuz. Kalbinizin salıncağından, hüznün inmesini bekleyen mutluluğun; sırası gelmiş olsa gerek, diye geçiriyorsunuz aklınızdan. Boğazınızdaki yumru ansızın kayboluyor ve düşünceleriniz sakin bir limanın kıyısına çekiyor kendisini…
Önünüzü görebiliyor, nerede ne yapmanız gerektiğini daha iyi biliyorsunuz artık. Sonuçta aydınlık her yer artık, engeller hala olsa da nasıl aşmanız gerektiğinin farkındasınız.
Artık ne yalnızlığın bencilliği tutuyor yakanızı ne de hayat yükünüzün ağırlığı yıkıyor sizi. Üstelik hayatınıza mucize gibi doğan bu yıldız sayesinde; dilek tutmak çok daha keyifli. Çünkü gerçekleşebileceğini biliyorsunuz, gerçekleşmese bile sizi hiç karanlıkta bırakmayacağından adım kadar eminsiniz.
Size kol kanat geren bu ışığın; hayatınızda ki en muhteşem detay olduğunun farkındasınız.
Bazı detaylar vardır; bütünlüğün oluşmasına vesile olan. Tıpkı bu vesile gibi sizi siz yapanın bu aydınlık olduğunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Ve bir daha da hiç ayrılmak istemiyorsanız bu ışığın altından, güvendesiniz bir kere hatta üşümüyorsunuz daha. Tatmışsınız hayalinizin meyvesini; bırakır mısınız daha…
Bazı ışıklar vardır canınızın içine işleyen, bazı insanlar vardır ay ışığı misali hayatınıza doğan.
Ve bazı yıldızlar vardır, hayatınızın en güzel yerinden kayan;
Karanlığın ruhunuzu yakaladığı her an; bir yıldızın, hayatınızdan kayması dileği ile…