Anne baba olmak dışarıdan bakıldığında çoğu zaman güzel anlarla anlatılır. Bir çocuğun ilk gülümsemesi, ilk kelimesi, ilk adımı… Gerçekten de tarifsiz duygulardır bunlar. Ancak anne baba olmak yalnızca mutlu anlardan ibaret değildir. Aynı zamanda büyük bir sorumluluk, sabır, emek ve duygusal dayanıklılık gerektiren uzun bir yolculuktur.
Çünkü çocuk büyütmek, sadece bir insanı hayata hazırlamak değil; kendi korkularınızla, eksiklerinizle ve sabrınızla da yüzleşmektir.
Bugün birçok anne baba görünenden daha yorgun yaşıyor. Hayat şartları ağırlaştıkça ebeveynlik de zorlaşıyor. Ekonomik kaygılar, yoğun çalışma temposu, gelecek endişesi ve günlük hayatın bitmeyen telaşı içinde insanlar hem iyi bir ebeveyn hem de güçlü bir birey olmaya çalışıyor.
Fakat bazen herkesin unuttuğu bir gerçek var:
Anne babalar da yorulur.
Toplum çoğu zaman ebeveynlerden hep sakin, hep sabırlı ve hep güçlü olmalarını bekliyor. Özellikle sosyal medyada çizilen “mükemmel aile” görüntüleri birçok insanı fark etmeden baskı altına alabiliyor. Çocuğuna yetemediğini düşünen, daha fazlasını yapması gerektiğine inanan anne babalar zamanla kendini suçlamaya başlayabiliyor.
Oysa hiçbir anne baba kusursuz değildir.
Önemli olan hata yapmamak değil, çocuğa sevildiğini ve güvende olduğunu hissettirebilmektir. Çünkü çocuklar pahalı oyuncaklardan çok, kendileriyle gerçekten ilgilenen anne babaları hatırlar.
Bugün birçok evde en büyük eksiklerden biri birlikte geçirilen kaliteli zaman…
Aynı evin içinde herkes kendi ekranına bakıyor. Anne baba yorgun oluyor, çocuk ilgi bekliyor ama çoğu zaman iletişim erteleniyor. Oysa çocuk için bazen sadece birlikte içilen bir çay, yapılan kısa bir sohbet ya da beraber oynanan küçük bir oyun bile çok büyük anlam taşıyabiliyor.
Çocuklar yalnızca büyümez, gözlem yapar.
Anne babasının birbirine nasıl konuştuğunu, evdeki ses tonunu, sevgiyi, öfkeyi ve huzuru hisseder. Bu yüzden çocuk eğitimi sadece söylenen sözlerle değil, evde yaşanan duygularla da şekillenir.
Sürekli eleştirilen, kıyaslanan ya da baskı altında büyüyen çocuklar zamanla kendini yetersiz hissedebiliyor. Özellikle “Sen neden böyle değilsin?” gibi cümleler çocukların iç dünyasında derin izler bırakabiliyor. Çünkü çocuklukta duyulan sözler bazen yetişkinlikte bile unutulmuyor.
Bir başka önemli konu ise sabır…
Çocuk yetiştirmek bazen defalarca aynı şeyi anlatmak, bazen yorulduğun halde ilgilenmek, bazen de kendi öfkeni kontrol edebilmektir. Elbette anne babalar da zaman zaman tükenebilir, sesini yükseltebilir ya da ne yapacağını bilemeyebilir. Bu son derece insani bir durumdur. Ancak önemli olan kırılan iletişimi yeniden kurabilmektir.
Çünkü çocuklar mükemmel ebeveyn istemez; yanında duran, onu anlamaya çalışan ve sevgisini hissettiren ebeveyn ister.
Teknolojinin hayatımıza bu kadar girdiği bir dönemde çocuk yetiştirmek daha da hassas hale geldi. Çocuklar artık çok küçük yaşta ekranlarla tanışıyor. Bu nedenle anne babaların yalnızca sınır koyan değil, rehberlik eden bir yaklaşım geliştirmesi gerekiyor.
Çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri de güven duygusudur. Fikrinin önemsendiğini hisseden, korkmadan konuşabilen ve sevildiğini bilen çocuklar hayata daha güçlü adımlarla ilerleyebiliyor.
Unutmayalım…
Anne baba olmak sadece büyütmek değildir. Bazen dinlemek, bazen anlamak, bazen sabretmek, bazen de sadece çocuğun yanında olduğunu hissettirebilmektir.
Çünkü çocuklar büyür…
Ama çocuklukta hissettikleri duygular uzun yıllar onların içinde yaşamaya devam eder.