Dört Yanlış, Bir Doğru

Hayat bazen gerçekten bir sınav salonuna benziyor.

Önümüzde sorular var, karşımızda seçenekler… Bazen doğru cevabı buluyoruz, bazen de yanlış olanı işaretliyoruz. Ama hayatın sınavlarla arasında önemli bir fark var: Okulda dört yanlış bir doğruyu götürüyor. Peki ya hayatta?

Gerçekten dört yanlışımız bir doğrumuzu götürüyor mu?

Bir insan hayatında yanlış bir evlilik yapabilir. Yanlış bir insana güvenebilir. Yanlış bir karar verebilir. Bir fırsatı kaçırabilir, bir dostunu kırabilir, çocuğuna karşı hata yapabilir. Hatta yıllarca doğru bildiği bir şeyin aslında yanlış olduğunu çok geç fark edebilir.

Peki bütün bunlar, o insanın yaptığı doğruları siler mi?

Bence silmemeli.

Çünkü insan hata yapar. Mesele hata yapmak değil, hatadan sonra ne yaptığımızdır.

Bazen bir yanlış karar bize yıllarca unutamayacağımız bir ders verir. Bazen yanlış bir insan, hayatımıza kimleri almamamız gerektiğini öğretir. Bazen yaşadığımız bir hayal kırıklığı, kendimizi daha iyi tanımamızı sağlar.

Ama burada önemli bir ayrıntı var.

Her yanlış insana bir şey öğretmez.

Bazı insanlar aynı hatayı defalarca yapar ve her defasında suçu başka bir yerde arar. Eşini suçlar, ailesini suçlar, arkadaşını suçlar, şartları suçlar, hatta hayatı suçlar.

Oysa insanın kendisine soracağı en zor soru şudur:

“Ben bu yaşadıklarımdan ne öğrendim?”

Bu soruyu sorabildiğimiz zaman, yanlışlarımız anlam kazanmaya başlar.

Çünkü hayatın bize verdiği not, yalnızca yaptıklarımızla değil, öğrendiklerimizle de ilgilidir.

Bir evlilikte hata yapmış olabiliriz. Bu, bir daha sevemeyeceğimiz anlamına gelmez.

Bir insanı kaybetmiş olabiliriz. Bu, hayatımızda bir daha kimsenin olmayacağı anlamına gelmez.

Bir dönem yanlış kararlar vermiş olabiliriz. Bu, bundan sonraki bütün kararlarımızın yanlış olacağı anlamına gelmez.

Geçmişte yaptığımız bir yanlış, geleceğimizin kaderi olmak zorunda değildir.

Ne var ki biz çoğu zaman kendimize okul sınavındaki kadar acımasız davranıyoruz.

Bir hata yaptığımızda kendimizi yıllarca cezalandırıyoruz.

“Ben zaten hep yanlış yapıyorum.”

“Benim şansım yok.”

“Ben nerede hata yapıyorum?”

“Artık çok geç.”

Belki de asıl yanlışımız burada başlıyor.

Bir yanlış yaptığımız için değil, o yanlıştan sonra kendimize bir daha doğru yapma şansı vermediğimiz için kaybediyoruz.

Hayatın en güzel tarafı da burada.

Soruyu yanlış cevapladıysak, hayat bize her zaman aynı soruyu yeniden sormasa bile başka bir soru soruyor.

Ve belki o sorunun cevabını bu kez biliyoruz.

Çünkü yaşadık.

Çünkü yanıldık.

Çünkü öğrendik.

Çünkü büyüdük.

Bu nedenle geçmişimize bakarken sadece yanlışlarımızı saymayalım. Kaç kez ayağa kalktığımıza da bakalım.

Kaç kez affettik?

Kaç kez yeniden başladık?

Kaç kez “Bu defa kendimi kaybetmeyeceğim” dedik?

Kaç kez yanlış insanlardan uzaklaşıp doğru insanlara yer açtık?

İşte bunlar da hayatın doğruları.

Belki hayat sınavında gerçekten dört yanlış bir doğruyu götürmüyor.

Belki bazı yanlışlar, bize daha doğru bir hayat kurmayı öğretiyor.

Yeter ki aynı soruda sürekli aynı yanlış cevabı vermeyelim.

Çünkü insanı başarısız yapan yanlış yapmak değil; yanlışından hiçbir şey öğrenmeden aynı yerde kalmaktır.

Hayatın sınavında hepimize bolca doğru cevap diliyorum.

Ama yanlışlarımız olduğunda da onları hayatımızın sonu değil, dersimiz olarak görebilecek kadar cesur olalım.