HEPİMİZ BİR YERE YETİŞİYORUZ DA, NEREYE?

HEPİMİZ BİR YERE YETİŞİYORUZ DA, NEREYE?

Sabahın en güzel tarafı, dünyanın henüz kimseye yetişmek zorunda olmamasıdır.

Gün doğmadan çıkıyorum yürüyüşe. Hava serin. Çimenlerin üzerinde geceden kalma nem, ağaçların arasında ağır ağır dolaşan bir koku var. Çiçekler uyanmış, kuşlar çoktan birbirleriyle konuşmaya başlamış.

Güneşin doğduğu yöne doğru yürüyorum.

Ayaklarım yavaş.

Zihnim ise koşuyor.

İnsan bazen bedeninin bulunduğu yerle aklının dolaştığı yer arasındaki mesafeyi ancak böyle sabahlarda fark ediyor.

Ben bir patikadayım ama zihnim yılların içinden geçiyor.

Bazı yüzler geliyor aklıma, bazı cümleler… Söylenmiş olanlar kadar söylenememiş olanlar da. Bir zamanlar çok önemli görünen şeyler, şimdi uzaktan bakınca küçülüyor. Önemsiz sandığım bazı anlar ise nedense hâlâ yerini koruyor.

Galiba hafızamızın da kendine göre bir adaleti var.

Her şeyi saklamıyor.

Ama bazı şeyleri bizden daha iyi biliyor.

Tam o sırada güneş, ufkun kenarından kendini göstermeye başlıyor.

Ve nedense duruyorum.

Çünkü her sabah aynı güneş doğuyor da insan her sabah aynı insan olarak uyanmıyor.

Bazen yalnızca bir sabah yürüyüşü bile insanın içinde yıllardır kapalı duran bir pencereyi açabiliyor.

O anda kendime şunu soruyorum:

Ne kadarını gerçekten yaşadım da ne kadarını sadece yetişmeye çalışarak geçirdim?

Bu soru kolay değil.

Çünkü hepimizin hayatında bir şeylere yetişme telaşı var.

Bir işe.

Bir insana.

Bir beklentiye.

Bir hayale.

Bazen de geçmişte bıraktığımız kendimize…

Oysa tabiatın böyle bir telaşı yok.

Çiçek açması gerektiği gün açıyor.

Kuş, söylemesi gerekeni söylüyor.

Güneş, kimse alkışlamasa da doğuyor.

Belki insanın unuttuğu şey tam da bu:

Hayatın her anını bir hedefe dönüştürmek zorunda değiliz.

Bazı anlar yalnızca yaşanmak için var.

Bir kokuyu fark etmek.

Bir kuşun sesini gerçekten duymak.

Sabahın serinliğinin yüzüne değmesine izin vermek.

Ve hiçbir şey yapmadan, sadece birkaç dakika boyunca olduğun yerde bulunmak…

Ne kadar basit.

Ne kadar zor.

Yürümeye devam ediyorum.

Bu kez zihnim biraz daha sakin.

Çünkü güneş yükseldikçe anlıyorum ki insanın bütün sorularının cevabını bulması gerekmiyor.

Bazı sorular bizimle birlikte yürümeli.

Bazı yaralar tamamen kapanmadan da hayat devam edebilmeli.

Bazı şeylerin neden olduğunu anlamadan da önümüze bakabilmeliyiz.

Belki olgunlaşmak, her şeyi çözmek değildir.

Belki bazı düğümlere artık dokunmamayı öğrenmektir.

Güneş artık iyice yükselmiş.

Etraf aydınlık.

Az önce karanlıkta seçemediğim ayrıntılar şimdi apaçık.

Ve düşünüyorum:

Belki hayat da böyle.

Bazı şeyler değişmediği hâlde, ışık değişince başka görünür.

İnsan da bazen değişmez.

Sadece kendine tuttuğu ışığın yönünü değiştirir.

Yürümeyi sürdürüyorum.

Bu sabah bir yere varmak istemiyorum.

Çünkü ilk kez, varılacak yerden çok yürürken fark ettiklerimin önemli olduğunu hissediyorum.

Kuşların sesini.

Toprağın kokusunu.

Güneşin yüzümde bıraktığı sıcaklığı.

Ve içimde uzun zamandır ilk kez acele etmeyen o tarafı…

Belki de insanın kendine verebileceği en büyük izin budur:

Her şeyi bugün anlamak zorunda olmamak.

Hayatın bazı cevaplarını yarına bırakabilmek.

Ve sabahın birinde, güneşe doğru yürürken, sadece şunu fark etmek:

Hâlâ buradayım.

Ve önümde hâlâ ışık var.