Bir okul…
Bir öğrenci…
Ve bir anda değişen hayatlar…
Urfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan olaylar sadece bireysel bir trajedi değil, sistemsel bir alarmdır.
Hepimiz şu soruyu soruyoruz:
“Sorumlu kim?”
Cevap net:
Hepimiz.
Evet, bu cümle ağır. Ama gerçek.
Bir çocuğun bu noktaya gelmesi bir günde olmaz.
Bu, yılların birikimidir.
Ailede görülmeyen duygular
Okulda fark edilmeyen sinyaller
Toplumda normalleşen şiddet
Denetimsiz dijital içerikler
Ve en önemlisi: rehberlik sisteminin yetersizliği
Bir çocuk defalarca sinyal verir aslında…
Ama biz çoğu zaman o sinyalleri “yaramazlık” diye geçiştiririz.
“Ergenliktir geçer…” deriz.
Ama geçmez.
Bir yerde patlar.
Bugün suçlu aramak yerine sorumluluk almalıyız.
Peki ne yapılmalı?
1. Okullarda psikolojik destek zorunlu hale gelmeli
Her okulda aktif çalışan psikolojik danışman sayısı artırılmalı.
2. Okul güvenliği ciddi şekilde güçlendirilmeli
Giriş-çıkışlar kontrol altında olmalı. Bu sadece özel okulların değil, tüm okulların hakkıdır.
3. Aile eğitimi şart
Anne-babalar çocuk psikolojisi konusunda bilinçlendirilmeli.
4. Erken uyarı sistemi kurulmalı
Riskli davranış gösteren öğrenciler erken tespit edilmeli.
5. Sosyal medya ve içerik denetimi artırılmalı
Şiddeti özendiren içeriklere karşı ciddi önlemler alınmalı.
Bu olaylar bize şunu gösterdi:
Artık “bir şey olmaz” deme lüksümüz yok.
Bir çocuğu kaybetmek, sadece bir aileyi değil, bir toplumu yaralar.
Ve unutmayalım…
Önlem alınmayan her sorun, büyüyerek geri döner.
✍️ Eğitim ve Öğrenci Koçu
Betül Mülayim Taşkıran