Bazı hikâyeler yalnızca başarıyı anlatmaz; aynı zamanda bir ülkenin eğitim anlayışına ayna tutar. Bencik köyünde filizlenen okçuluk hikâyesi de tam olarak böyle bir başarı öyküsü…
Her şey, yıllar önce bir tıp kongresinde okçulukla tanışan bir aile hekiminin gönlünde yeşeren küçük bir merakla başladı. Zamanla bu merak bir tutkuya, ardından da çocukların hayatını değiştiren büyük bir hayale dönüştü.
Dr. Ejder Sözen, aile hekimi olarak gittiği Bencik köyünde yalnızca hastalarıyla ilgilenmedi; çocukların içindeki cevheri de fark etti. Bencik gibi küçük bir köyün adını bugün dünya okçuluk arenasında duyuyorsak, bunun arkasında tesadüf değil; yılların emeği, inancı ve çocuklara duyulan büyük güven var. Sağlık ocağının bahçesinde başlayan çalışmaların, uluslararası şampiyonluklara uzanması aslında biz eğitimciler için de çok büyük bir mesaj taşıyor:
Bir çocuğun hayatını değiştirmek için bazen tek bir inanmış yetişkin yeterlidir.
Bu hikâyede beni en çok etkileyen şey, imkânsızlıkların bahane edilmemesi oldu. Ne büyük tesisler vardı ne de hazır imkânlar… Ama vardı bir doktorun yüreği, çocuklara duyduğu inanç ve hedefe kilitlenmiş bir emek. İşte başarı tam da böyle doğuyor.
Belki köyde büyük spor salonları yoktu. Belki modern tesisler, profesyonel sahalar, sınırsız imkânlar da yoktu. Ama bazen başarı için en büyük imkân, bir yetişkinin çocuğa inanmasıdır. Sağlık ocağının bahçesi, tütün deposu, köyün sade alanları bir anda çocukların hedef kurduğu, hayal büyüttüğü yerlere dönüştü.
İşte tam da burada eğitim adına çok güçlü bir mesaj gizli:
Başarı şehir merkezlerine, özel okullara ya da maddi imkânlara ait değildir. Başarı, fırsat verilen her çocuğun hakkıdır.
Biz eğitimciler bazen çocukların bulunduğu çevreyi kader gibi görme hatasına düşebiliyoruz. Oysa Bencik bize şunu gösterdi: Bir köy çocuğu da dünya şampiyonu olabilir. Yeter ki ona doğru rehberlik eden biri olsun. Yeter ki bir yetişkin onun içindeki potansiyeli görsün.
Bu hikâye yalnızca okçuluk başarısı değildir. Bu hikâye, fırsat eşitliğinin sahadaki karşılığıdır. Çünkü eğitim sadece sınıfta verilen derslerden ibaret değildir; çocuğun yeteneğini keşfetmek, ona alan açmak, farklı yollar sunmak da eğitimin en güçlü parçalarındandır.
Köyde yaşayan bir çocuğun şehirdeki akranıyla aynı hayali kurabilmesi, hatta o hayali aşabilmesi ancak fırsat eşitliğiyle mümkündür. Bencik’te yapılan tam da budur. Çocuklara “Sen de yapabilirsin” denilmiş, onlara bir yol gösterilmiş ve sonuçta bir köyün adı dünya arenasında duyulmuştur.
Ben bu hikâyeyi okurken en çok şunu düşündüm:
Her çocuk aynı başlangıç çizgisinde doğmuyor olabilir, ama doğru destekle aynı hedefe ulaşabilir. Eğitimde asıl görevimiz de budur; çocukların doğduğu yeri değil, ulaşabileceği yeri büyütmek.
Bugün Bencik’in çocukları oklarını hedefe gönderirken aslında hepimize çok önemli bir ders veriyor:
Bir çocuğa fırsat verirseniz yalnızca onun hayatını değil, yaşadığı çevrenin kaderini de değiştirirsiniz.
Dilerim ülkemizin her köşesinde çocukların yeteneklerini keşfeden öğretmenler, doktorlar, antrenörler ve yol gösteren güzel insanlar çoğalır. Çünkü bazen bir köyden çıkan başarı, bütün ülkeye umut olur.
Sevgi ve inançla…
Eğitim ve Öğrenci Koçu
Betül Mülayim Taşkıran