Çocuklarımızı Dinliyor Muyuz?

Çocuklarımızı Dinliyor Muyuz?

Bir çocuğun en büyük ihtiyacı oyuncak değildir. En pahalı kıyafetler, en yeni teknolojik cihazlar ya da en gösterişli hediyeler de değildir. Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu şey, gerçekten dinlenildiğini hissetmektir.

Bugün birçok aile aynı evin içinde saatler geçiriyor; ancak birbirini dinlemek için birkaç dakika bile ayıramıyor. Anne ve baba iş yoğunluğuyla mücadele ederken çocuklar ekranların arasında büyüyor. Aynı masada yemek yeniliyor ama gözler telefondan ayrılmıyor. Aynı odada bulunuluyor ama kalpler birbirine uzaklaşıyor.

Oysa çocuklar çoğu zaman yüksek sesle değil, sessizlikleriyle yardım isterler. Ders notlarının düşmesi, içine kapanmaları, öfkelenmeleri ya da sürekli telefonla vakit geçirmek istemeleri bazen sadece "Beni fark edin." demenin farklı yollarıdır.

Bir çocuk konuşurken sözünü kesmeden dinlemek, gözlerinin içine bakmak ve onu anlamaya çalışmak, ona verilebilecek en kıymetli hediyedir. Çünkü çocuklar nasihatleri değil, kendilerine gösterilen değeri hatırlar.

Veliler olarak bazen çözüm üretmeye o kadar odaklanıyoruz ki çocuklarımızın duygularını anlamayı unutuyoruz. Oysa her sorunun hemen çözülmesi gerekmez. Bazen sadece yanında olduğumuzu hissettirmek bile yeterlidir.

Güven duygusu küçük yaşlarda inşa edilir. Dinlenen çocuk kendini ifade etmeyi öğrenir. Fikirlerine değer verilen çocuk özgüven kazanır. Hata yaptığında yargılanmayan çocuk ise yeniden denemekten korkmaz.

Eğitim yalnızca akademik başarı değildir. Duygularını tanıyabilen, empati kurabilen, sorumluluk alabilen ve kendini ifade edebilen bireyler yetiştirmek de eğitimin en önemli parçalarındandır.

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: Çocuklarımızı gerçekten dinliyor muyuz, yoksa sadece konuşmalarının bitmesini mi bekliyoruz?

Onların anlattıkları küçük gelebilir; fakat o küçük olaylar, onların dünyasında büyük anlamlar taşır. Bir çocuğun kalbine giden yol, onu sabırla dinlemekten geçer.

Eğitim ve Öğrenci Koçu Betül Mülayim Taşkıran