Evlat Başka, Hayırlı Evlat Başka

İnsan dünyaya geldiğinde evlat olur. Bunun için bir şey yapmasına gerek yoktur. Ama hayırlı evlat olmak, sadece bir anne babanın çocuğu olmakla tamamlanmaz.

Evlat olmak başka, hayırlı evlat olmak başkadır.

Çocukken anne babamızın elimizden tutmasına ihtiyaç duyarız. Hastalandığımızda başımızda bekler, düştüğümüzde kaldırırlar. Gece uykularından kalkar, kendi ihtiyaçlarından vazgeçip bizim için çabalarlar.

Sonra biz büyürüz.

Hayatımıza eşimiz, çocuklarımız, işimiz ve sorumluluklarımız girer. Anne babalarımız ise yaşlanmaya başlar.

İşte gerçek evlatlık biraz da burada belli olur.

Bizi yıllarca bekleyen anne babamız, bir gün bizim telefonumuzu bekler.

“Anne, nasılsın?”

“Baba, bir ihtiyacın var mı?”

Belki bizim için birkaç dakikadır. Ama onlar için günün en kıymetli anı olabilir.

Hayırlı evlat olmak sadece maddi destek vermek değildir. Bazen bir ziyaret, birlikte içilen bir çay, sabırla dinlenen bir hikâye, içten bir sarılma çok daha değerlidir.

Çünkü yaşlanan anne babanın her zaman paraya değil, hatırlanmaya ve değerli olduğunu hissetmeye ihtiyacı vardır.

Biz ise çoğu zaman erteleriz.

“Sonra ararım.”

“Haftaya giderim.”

“İşim biraz hafiflesin, uğrarım.”

Oysa hayat bize her zaman bir “sonra” bırakmayabilir.

Bugün sesini duyduğumuz insanın yarın sessiz kalabileceğini, bugün sarılabildiğimiz insanın yarın yanımızda olmayabileceğini unutmamak gerekir.

Elbette hiçbir anne baba kusursuz değildir. Onların da hataları, eksikleri, bizi kırdıkları zamanlar vardır. Fakat kırgınlıklarımız, vefamızı tamamen yok etmemelidir.

Bir de çocuklarımız bizi izler.

Anne babamıza nasıl davrandığımızı görürler. Onlara gösterdiğimiz sevgiyi, saygıyı ve sabrı öğrenirler.

Belki de çocuklarımıza bırakacağımız en güzel miras, malımızdan çok nasıl insan olunacağını gösterebilmektir.

Çünkü evlat olmak kolaydır.

Hayırlı evlat olmak ise vefa ister.

Bizi büyüten eller bir gün titreyebilir. Bizi bekleyen gözler bir gün yorulabilir.

O gün gelmeden kıymet bilmek gerekir.

Çünkü bazı sevgiler kaybedildikten sonra değil, yanımızdayken gösterilmelidir.

Evlat başka, hayırlı evlat başka.