KAHVE BAHANE, MESELE BİRAZ KENDİMİZ

Dün, 1 Ekim Dünya Kahve Günü'ydü.

Kahveyi seven biri olarak böyle bir günü es geçmem mümkün değildi. Gerçi benim kahve içmek için özel bir güne ihtiyacım yok. Benim için kahve, hayatın her gününe yakışan bir şey.

Biri bana “Ne içersin?” diye sorsa hiç düşünmem.

Kahve.

Çünkü kahve benim için yalnızca bir içecek değildir.

Üzüntümde yanımda oturur.
Sevincime ortak olur.
Bir kitap açtığımda sayfaların arasına kokusunu bırakır.
Yazarken kelimelerimin yanına ilişir.

Bazen bir fincan kahve, insanın kendine ayırdığı en güzel moladır

Kimseye anlatamadığın bir şeyi anlatırsın ona.

Cevap vermez ama dinler.
Sorgulamaz.
Acele ettirmez.

Kahveni alırsın, pencerenin kenarına geçersin…

Dünya biraz dışarıda kalır.

Kahve sevenler bilir; bazı fincanların içinde yalnızca kahve yoktur.

Bir sabah vardır içinde.
Bir kitap vardır.
Yarım kalmış bir cümle…
Eski bir şarkı…
Bir dost sohbeti…
Bir özlem…
Bir bekleyiş…

Bazen de sadece insanın kendisi vardır.

Mutluluk her zaman büyük şeylerde değildir

Belki de bu yüzden kahveyi bu kadar seviyoruz.

Çünkü kahve bize mutluluğun her zaman büyük şeylerde olmadığını hatırlatıyor.

Bazen mutluluk;

sıcak bir fincanı iki elinin arasına almak,
ilk yudumda biraz yavaşlamak
ve birkaç dakika boyunca hiçbir yere yetişmemektir.

Hayat öyle hızlı akıyor ki…

Sabah gözümüzü açar açmaz yetişmemiz gereken işler, cevaplamamız gereken mesajlar, ilgilenmemiz gereken insanlar çıkıyor karşımıza.

Kendimize gelince ise çoğu zaman geriye bir fincan kahvelik zaman bile kalmıyor.

Oysa bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, kahvesini alıp biraz kendine dönmek.

Kahve içmeyenlere de bir teklifim var

Bir gün kahveyi yalnızca içmek için değil, kendinizle buluşmak için deneyin.

Yanına bir kitap koyun.
Belki sevdiğiniz bir müziği açın.
Pencereye bakın.
Hiçbir şey yapmadan birkaç dakika oturun.

Belki kahvenin tadını seversiniz, belki sevmezsiniz.

Ama o küçük molanın size iyi geleceğine inanıyorum.

Çünkü kahve bazen sadece kahvedir.

Bazen de insanın kendisine söylediği sessiz bir cümledir:

“Biraz dur.
Hayat bekleyebilir.
Şimdi sıra sende.”

Kahve bahane…

Asıl mesele, hayatın bütün telaşının arasında kendimize ayırdığımız o küçücük ama kıymetli zaman.

Ve ben o zamanı çoğu kez bir fincan kahveyle seviyorum.

Çünkü bazı insanlar güne kahveyle başlar; bazılarıysa kahveyle biraz kendine döner.

Ben ikincisiyim. ☕️

Zehra Nihal Hangişi
Köşe Yazarı