Çocuklarımız tarihin hiçbir döneminde bugünkü kadar bilgiye ulaşma imkânına sahip olmadı. Birkaç dokunuşla dünyanın herhangi bir yerindeki bilgiye ulaşabiliyor, farklı kültürleri tanıyabiliyor ve yeni beceriler öğrenebiliyorlar. Ancak bu büyük avantajın yanında sessizce büyüyen bir tehlike de var: ekran bağımlılığı.
Eskiden çocukların eve girmesi için anneler pencereden seslenirdi. Şimdi ise birçok ebeveyn çocuklarını odalarından çıkarmaya çalışıyor. Mahalle oyunlarının yerini dijital oyunlar, arkadaş sohbetlerinin yerini mesajlaşmalar aldı. Teknoloji hayatımızı kolaylaştırırken çocukların sosyal, duygusal ve fiziksel gelişimlerini de etkilemeye başladı.
Birçok öğrenciyle yaptığımız görüşmelerde dikkat süresinin kısaldığını, uzun metinleri okumakta zorlandıklarını ve ders çalışırken sürekli telefon kontrol etme ihtiyacı hissettiklerini gözlemliyoruz. Çünkü ekranlar hızlı uyarıcılarla çalışıyor. Beyin sürekli değişen görüntülere alıştığında kitap okumak, soru çözmek veya uzun süre odaklanmak daha zor hale geliyor.
Burada teknolojiyi tamamen hayatımızdan çıkarmaktan söz etmiyoruz. Asıl mesele dengeyi kurabilmek. Çocuklarımız teknoloji kullansın, araştırma yapsın, öğrensin; ancak gerçek hayatla bağlarını kaybetmesin. Toprakla temas etsin, kitap kokusunu tanısın, arkadaşlarıyla yüz yüze sohbet etsin.
Eğitim sadece akademik başarıdan ibaret değildir. Bir çocuğun göz teması kurabilmesi, duygularını ifade edebilmesi, sabretmeyi öğrenmesi ve sorumluluk alabilmesi de eğitimin önemli parçalarıdır. Bunlar ise ekran karşısında değil, gerçek yaşamın içinde kazanılır.
Bugün çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük hediyelerden biri, ekranlarla hayat arasındaki dengeyi kurmalarına yardımcı olmaktır. Çünkü geleceğin güçlü bireyleri, teknolojiyi kullanan ama teknoloji tarafından yönetilmeyen çocuklar olacaktır.
Betül Mülayim Taşkıran
Eğitim Koçu