Leyla'nın köyünün toprağı, olmuşken Mecnuna sürme
Bana ey cânân ismini dahi bağışlamayı çok görme
Dîde-i gazalan bile olmuşken çeşminin ışığına hissedar
Gündüzlerim dilenci nur-i didarına , simsiyah, dağidar
Kalb-i pâkim şarâb-ı aşkına kılmışken mücella câm
Cemâl-i yardan rakîb ayineler almaktadır hep kâm
Zerrat-ı hava dahi ganimetlenir letafet-i kelâmınla
Sesine öykünen sessizlik kulaklarımda, dâimi âlâmınla
Fakrî şükr kıl, ol peri ulûm-u âliy içün mektebi irfanda
Yazarsın dîvan-ı ışkını gayrı, şu külbe-i ahzanda
