İKİ DÜNYANIN ARASINDA BİR X KUŞAĞI

İKİ DÜNYANIN ARASINDA BİR X KUŞAĞI

Biz X kuşağıyız.

Çocukluğumuzda telefonun başında bekledik, şimdi çocuklarımızın “çevrimiçi” olup olmadığını kontrol ediyoruz. Kasetleri kalemle sardık; bugün yapay zekâyla konuşuyoruz. Mektup yazdık, şimdi tek bir “görüldü” işaretinin peşine düşüyoruz.

Ama galiba bizi asıl farklı yapan, teknolojiye yetişmiş olmamız değil.

İki dünyanın da dilini biliyor olmamız.

Yetmiş, seksen yaşındaki insanların “Bizim zamanımızda…” diye başlayan cümlelerini anlayabiliyoruz. Çünkü onların dünyasının izlerini taşıyoruz. Z kuşağının ekran başındaki hayatına da yabancı değiliz. Çünkü o dünyanın içinde çocuk büyüttük.

İşin ilginç yanı, gençlerin yanına gittiğimizde onlar gibi gençleşiyor, yaşlıların yanına gittiğimizde onlarla birlikte geçmişe dönüyoruz. Eskilerden söz ederken bizi dinleyenler, sanki yetmiş-seksen yaşındaymışız gibi hissediyor; bugünün teknolojisinden, değişen dünyadan bahsederken ise gençlerle aynı dili konuşabiliyoruz.

Bir yanımız çocukluğumuzun sokaklarında, diğer yanımız geleceğin dijital dünyasında… Yaşımız bir, ruhumuz sanki birkaç kuşağa bölünmüş.

Ne tamamen eskiye aitiz artık ne de yeninin içinde kaybolduk. Biz beklemenin, özlemenin, sabretmenin ne demek olduğunu biliyoruz. Bir haber için günlerce bekledik, bir mektup için posta kutusuna baktık. Şimdi dünyanın öbür ucundaki insana saniyeler içinde ulaşabiliyoruz.

Ama belki de bu yüzden şunu daha iyi görüyoruz:

Teknoloji mesafeleri kaldırdı ama insanları birbirine mutlaka yaklaştırmadı.

Biz X kuşağı biraz da bunun tanığıyız. Geçmişin sabrını, bugünün hızını aynı kalpte taşıyoruz. Bir yanımız eski dünyanın hatıralarına tutunurken diğer yanımız yeni dünyanın içinde yolunu bulmaya çalışıyor.

Belki de bizim kuşağın en büyük hikâyesi budur:

Biz teknolojiye değil, zamana yetiştik.

İki çağın arasında dururken birinden geçmişin hatıralarını, diğerinden geleceğin dilini aldık. Ve bütün bu değişimin içinde, insan kalmaya çalıştık.