TUZ KOKTU

Bir şeylerin ters gittiğini anlamak için artık çok uzaklara bakmaya gerek yok.

Her gün başka bir haber düşüyor önümüze.

Bir yerde milyonlar konuşuluyor, başka bir yerde insanların yıllarca biriktirdiği üç kuruşun hesabı yapılıyor. Kimi hakkını arıyor, kimi hakkını arayanın önüne duvar örüyor.

Ve biz bütün bunların ortasında aynı soruyu soruyoruz:

“Bu nasıl oluyor?”

Belki de artık sorunun cevabını biliyoruz.

Çünkü mesele yalnızca hırsızlık değil.

Mesele yalnızca para değil.

Mesele, hak ile güç arasındaki mesafenin giderek kapanması.

Güçlü olanın sesi daha fazla duyuluyor, güçsüz olanın itirazı ise çoğu zaman kalabalığın içinde kayboluyor.

Oysa adalet dediğimiz şey tam da bunun için var.

Güçsüzün elinden tutulmak için.

Haksızın karşısında durmak için.

Paranın, makamın, çevrenin ve nüfuzun önüne geçmek için…

Adalet herkese aynı kapıyı açmıyorsa, orada yalnızca adalet tartışılmaz.

Vicdan da tartışılır.

Bugün fonları, kaybolan paraları, mağdur edilen insanları konuşuyoruz.

Yarın başka bir dosyayı konuşacağız.

Sonra başka bir mağduriyeti…

Ama asıl kaybettiğimiz şey para değil.

Güven.

Bir insan parasını kaybeder, yeniden kazanabilir.

Ama “Hakkımı arasam da sonuç değişmez” düşüncesine teslim olursa, kaybettiği şey çok daha büyüktür.

İşte o zaman toplum sessizleşir.

Sessizlik ise bazen huzur değildir.

Bazen herkesin içinden aynı cümleyi geçirmesidir:

“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.”

Oysa yılan bir gün mutlaka dolaşır.

Ve o gün, başkasının hakkına sessiz kalanlar kendi kapılarının önünde adalet aramaya başladığında çok geç olabilir.

Çünkü adalet, sırayla dağıtılan bir lütuf değildir.

Herkes için aynı anda var olmak zorundadır.

Yoksa…

Balık koktuğunda suçu balığa atarsınız.

Su koktuğunda balığı suçlayamazsınız.

Ama tuz da kokmaya başladıysa…

Artık mesele çürüyen balık değildir.

Mesele, çürümeyi durdurması gereken şeyin de çürümüş olmasıdır.

İşte o zaman gerçekten korkmak gerekir.

Çünkü bazı şeyler kaybedildiğinde yerine konabilir.

Para bulunur.

Makam değişir.

İnsanlar değişir.

Ama bir toplum adalete olan inancını kaybederse, onu yeniden kurmak yıllar alır.

Ve ben bugün en çok bundan korkuyorum:

Tuz koktu.

Zehra Nihal Hangişi