Her yıl dönen leylekler Sivas mahallesinde nasıl bir döngü kurdu

Sivas’ta Abdulvahabi Gazi Mahallesi’ndeki elektrik direğine her yıl dönen leylekler, aynı yuvada yavrularını büyüterek mahalle sakinleriyle komşuluk kuruyor.

Haberin Detayları

Sivas’ta Abdulvahabi Gazi Mahallesi sakinleri, her yıl aynı elektrik direğindeki yuvasına dönen leylek ailesinin gelişini artık mahallenin doğal takviminin bir parçası olarak karşılıyor. Kış aylarının sert geçtiği kentte, ilkbahar öncesinde yuvalarına yerleşen leylekler yavrularını burada büyütüyor.

Mahallede yaşayanlarla leylekler arasındaki ilişki yıllar içinde farklı bir anlam kazanmış durumda. Aynı direğe kurulan yuvada büyüyen yavrular, kış mevsimini sıcak bölgelerde geçirdikten sonra yeniden mahalleye geliyor. Böylece yuva, bir kuşaktan diğerine aktarılan doğal döngünün merkezi haline geliyor.

Leylekler aynı yuvaya dönüyor

Anne ve baba leylek, yavrularını büyüttükten sonra başka bölgelere göç ediyor. Yuvada yetişen yavrular ise sonraki dönemde yeniden aynı yere gelerek kendi yavrularını büyütüyor. Mahalle sakinleri, uzun süredir devam eden bu dönüşe alıştıklarını ve leylekleri artık komşuları gibi gördüklerini anlatıyor.

Elektrik direğinin üzerindeki yuva, mahallede yaşayanların günlük hayatında da kendine yer bulmuş. Leyleklerin sabah saatlerinde çıkardığı sesler, yavrularını beslemek için çevrede dolaşmaları ve akşam saatlerindeki hareketlilik, sakinlerin yakından takip ettiği görüntüler arasında bulunuyor.

Mahallede doğal bir komşuluk oluştu

Mahalle sakinlerinden Yakup Kavlak, leyleklerin geliş ve gidişlerinin mevsimlerle birlikte takip edildiğini belirtti.

“Bizim leylekler mart ayında havalar ısındığı zaman geliyorlar. Sivas soğuk olduğu için o tarihte geliyorlar. Burada yumurtluyorlar, iki yavruları oluyor. Onları büyütüp çevreyi, mahallemizi tanıtıyorlar. Seneye anne baba gelmiyor, büyüttükleri yavruları geliyor. Burası leyleklerin yurdu oldu. Bu döngü son birkaç yıldır devam ediyor. Anne baba başka yere gidiyor, yavrular sonraki sene buraya geliyor. Alıştık artık. Akşamları neşeli halleri oluyor, ilerideki dereden kurbağa bulup yavrularını besliyorlar. Sabah namazında gagalarını birbirine vurarak kendi lisanlarında anlaşıyorlar. Leylek aslında her ilin bir simgesidir. Gelişleri baharın müjdecisi, gittiklerinde de kış geliyor demektir. Leylekler artık bu mahallenin bir ferdi, bir sülalesi. Her sene kendi evlerine gelip gidiyorlar, bundan sonra da devam edeceğini düşünüyoruz.”

Kavlak’ın anlattığı bu döngü, mahallede yalnızca mevsim değişimini değil, aynı yuvaya bağlılığın yıllar boyunca nasıl sürdüğünü de gösteriyor. Leylekler göç ettiklerinde yuva bir süre sessiz kalsa da baharın yaklaşmasıyla birlikte mahalle sakinleri yeniden aynı hareketliliği bekliyor.